شمارهٔ ۳۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او مانند شمعی در حال ذوب شدن است و احساس می‌کند که در جستجوی چیزی ارزشمند (مانند سیماب) است ولی نمی‌تواند آن را پیدا کند. این احساس ناامیدی و تلاش در برابر ناپایداری زندگی او را به فکر واداشته است که در نهایت نمی‌داند چه باید بکند.