شمارهٔ ۴۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها شاعر به حرکت دائمی شب و روز اشاره می‌کند که مانند یک پرگار می‌گردند. اما این گردش، هیچ فایده‌ای ندارد چون همیشه در یک جا باقی می‌مانند و تغییر واقعی ایجاد نمی‌کنند. شاعری از این واقعیت می‌خواهد بفهماند که اگرچه زمان همیشه در حال حرکت است، اما اگر به یک هدف یا مقصد نرسد، آن حرکت خود به تنهایی بی‌معناست.