شمارهٔ ۵۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به این معناست که حتی اگر ما از زیبایی‌ها و لذت‌ها بی‌بهره باشیم، باز هم خوشحالی در وجود ما وجود دارد. در حقیقت، خوشی و شادی ما به محبت و حضور معشوق وابسته است و بدون او، زندگی بی‌معنا و بی‌لذت خواهد بود. بنابراین، عشق و ارتباط با محبوب، منبع اصلی خوشبختی است.