شمارهٔ ۱۱ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر زیبایی و لطافت گل است. وقتی که گلبرگ‌های گل در باد صبحگاه باز می‌شوند، بادی نرم به آن‌ها می‌وزد و باعث می‌شود که عطر گلاب به هوا برود. در این حین، گل از زیبایی‌اش شرمنده می‌شود و به علت این احساس، در آتش عشق می‌سوزد و اشک می‌ریزد.