شمارهٔ ۱۳ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی گل و عطر آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که گل مانند گلابی است که دوست دارد و از خنده‌اش مانند پسته‌ای است که در پوست خود جا نمی‌شود. وقتی باد صبا عطر مشک را بر سر گل می‌پاشد، گل از خوشحالی آن عطر می‌رقصد و شادی خود را به نمایش می‌گذارد.