نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۸ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای گل به دریغِ عمر دل پُر خون کن

ور ماتم خویش میکنی اکنون کن

وی صبح چو عمر گل به یک دم گرو است

آن دم بزن و از گروش بیرون کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و زودی عمر گل اشاره دارد و از گل می‌خواهد که در این لحظه بی‌نظیر، با تمام وجود از زندگی لذت ببرد. شاعر به او توصیه می‌کند که اگر در غم است، هم‌اکنون آن را به پایان برساند و از فرصتی که عمر او به سرعت می‌گذرد، بهره ببرد.