شمارهٔ ۴۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غنچه‌ای که به زیبایی پسته لبخند می‌زند، از عمر کمش جانش به لب آمده است. چون راهی جز نیستی برای درمانش وجود ندارد، از درد به خاطر تیر عشق، خون می‌ریزد.