نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۹ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گل قصّهٔ بی خویشتنی خواهد گفت

و افسانهٔ شیرین سخنی خواهد گفت

گل کیست به طفلی دهنی پُرآتش

موسی است مگر او«اَرِنِی» خواهد گفت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها به زیبایی و ظرافت داستانی را روایت می‌کنند که گل، نماد زیبایی و زندگی، قصه‌ای از عدم خویشتن و افسانه‌ای شیرین را بیان می‌کند. همچنین، به کودکانی که در دلشان آتش و شور زندگی وجود دارد، اشاره می‌شود و در آخر به موسی، پیامبر بزرگ، اشاره می‌کند که او نیز از خود چیزی خواهد گفت. به طور کلی، این ابیات به موضوعاتی چون زیبایی، شور و داستان‌پردازی می‌پردازد.