شمارهٔ ۵۰ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر با گل سخن می‌گوید و به آن اشاره می‌کند که وقتی به چشمانش نگاه می‌کند، کارش رو به راه می‌شود. گل در پاسخ می‌گوید که چون ابر می‌بارد، حالش خراب می‌شود و از خندیدن به گریه می‌افتد و این گریه، باران او را به زمین می‌ریزد. به طور کلی، این مضامین بیانگر ارتباط میان شادی و اندوه و تأثیر آن‌ها بر طبیعت است.