شمارهٔ ۵۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر از عشق و جذبه‌ای صحبت می‌کند که او را دچار تشویش و ناباوری می‌کند. او احساس می‌کند که با هر لحظه‌ای که می‌گذرد، عشق طرف مقابل او را بیشتر به خود مشغول می‌کند و او را از خود بی‌خود می‌سازد. به گونه‌ای که حتی اگر از چشمانش اشک بریزد، باز هم نمی‌تواند بویی از خود و هویت‌اش بیابد.