نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۴ عطار

عطار نیشابوری / باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بی جان و تنم جان و تنم میباید

بیآنچه منم آنچه منم میباید

با خویشتنم ز خویشتن بیخبرم

بیخویشتنم خویشتنم میباید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در وجود انسان و رابطه‌ی میان جان و تن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که برای وجود خود نیازمند یک پیوند عمیق بین روح (جان) و جسم (تن) است و به این نکته اشاره دارد که درک واقعی از خود، فرایند پیچیده‌ای است. او همچنین از ناآگاهی نسبت به خویشتن و وابستگی یکسانی که بین جنبه‌های مختلف وجودش وجود دارد صحبت می‌کند. به طور کلی، شعر بیانگر جستجو برای شناخت خود و نیاز به هماهنگی بین جنبه‌های مختلف وجود انسان است.