رباعی شمارهٔ ۱۲ شیخ بهایی
شیخ بهایی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت
و ز دیدهٔ خون گرفته، بیرون شد و رفت
روزی، به هوای عشق، سیری می‌کرد
لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر اشاره به دلی می‌شود که به خاطر دیدن معشوق خود، پر از غم و خون شده و سپس چشم از دنیا بسته است. راوی از عشق و شور و شوق صحبت می‌کند و به یاد لیلی و مجنون می‌افتد که چگونه عشق باعث تغییر حال آنها شده است. در نهایت، شعر به تجربه‌های عاشقانه و تب و تاب‌های ناشی از عشق اشاره دارد.