شمارهٔ ۱۲۳ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز کسی می‌پردازد که عشق را در زندگی‌اش ندارد. شاعر می‌گوید فردی که یار ندارد، هرچند زنده است، اما زندگی‌اش بی‌معناست. او از عاشقانی که معشوقه‌شان را در کنار دارند، یاد می‌کند و می‌پرسد که چه نیازی به گل و بوستان دارند. علامت عشق صادقانه، درد و رنجی است که بر دل عاشق نشسته و نشان آن، داغ‌هایی است که از دوری معشوق بر قلب او می‌نشیند. چهره عاشق از شدت این درد زرد می‌شود و ناله و فغان او از غم عشق به گوش می‌رسد. در نهایت، کسی که به عشق گرفتار است، با وجود این درد و رنج، در دلش زیبایی و شور عشق را حفظ می‌کند.