شمارهٔ ۱۴۵ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی حقیقی است و به مقایسه بین ظواهر دنیوی و عشق واقعی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دلبری و جذابیت واقعی در زلف و خط و خال نیست و سلطنت از تاج و تخت و مال نمی‌آید. او معتقد است که دلربایی به امری فراتر از زیبایی ظاهری نیاز دارد و تنها از ذوالجلال ناشی می‌شود. شاعر به زهد فروشی اشاره می‌کند که اگر اهل حال نباشد، فایده‌ای ندارد و کسی نمی‌تواند محرم بزم وصال دوست شود اگر چشم و زبانش ناتوان باشد. تحمل بار سنگین عشق دشوار است، مگر اینکه در مسیر دوست پابرهنه پیش رفت. شاعر به جدال در عشق و قدرت نداشتن در برابر دوست اشاره می‌کند و از درد و عذابی که از عشق می‌کشد سخن می‌گوید. او بر این باور است که وصال تنها زمانی نصیب می‌شود که مجال صحبت با معشوق وجود داشته باشد و حسن و عشق هرگز از بین نمی‌رود. عشق و زیبایی دو طرفه‌ای بین او و معشوق برقرار است که در عالم مثال ندارد. نهایتاً، شاعر می‌گوید برای دستیابی به موفقیت در زندگی، دل انسان باید از خیال‌های دیگر خالی باشد.