شمارهٔ ۱۶۶ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ساقی (میزبان) می‌گوید که جامی از باده به او بدهد تا لحظاتی از خود غافل شود. او به زاهدان اشاره می‌کند که او را از عشق معشوق منع کرده‌اند، اما دل او در آتش عشق می‌سوزد. شاعر از پادشاه عشق می‌خواهد که از زیبایی‌های خود به او عطا کند و از دیدن چشم‌ها و لب‌های معشوق آرامش می‌یابد. او از معشوق درخواست می‌کند لب‌های شیرینش را به تبسم باز کند و اگر چیزی از او می‌خواهد، به او دشنام ندهد. در پایان، شاعر می‌گوید که در عشق، کسانی که گامی برمی‌دارند، خوشبخت و خوش اقبال هستند.