شمارهٔ ۲۰۳ بلند اقبال
بلند اقبال / غزلیات / وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
جای من وتوزهدا کی به بهشت می شود
خاک من وتو عاقبت کوزه وخشت می شود
قهر خدا ولطف اوهست که جلوه میکند
آن بهتودورخ این به من باغ بهشت می شود
گر بخوریم ما وتو باده ز یک قدح به تو
آتش خرمن و به من شبنم کشت می شود
ورنه دو طفل از چه رو از پدری و مادری
خوب یکی شود یکی همچو تو زشت می شود
آگهی ار تو ز این سبب شرم مکن به من بگو
بهر چه این پلید و آن پاک سرشت می شود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بررسی معانی عمیق انسانی و الهی می‌پردازد. او از بهشت و انسانیت سخن می‌گوید و به تضاد بین خوبی و بدی اشاره میکند. سوالاتی درباره سرنوشت انسان‌ها و تأثیر قهر و لطف الهی بر وجود آنها مطرح می‌شود. در نهایت، شاعر به تفاوت‌های ذاتی انسان‌ها اشاره میکند و می‌پرسد که چرا برخی خوب و برخی بد خلق می‌شوند، و از معانی این تفاوت‌ها و تأثیرات آنها بر زندگی می‌گوید.