شمارهٔ ۲۳۸ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی معشوقه‌اش و تأثیر عمیق او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او مژه‌های معشوقه را به تیرهای عشق تشبیه کرده که دل او را می‌زند و از چشم‌هایش روزهای او را تیره کرده است. شاعر از معشوق خواسته تا بیاید و می‌نوشد و آتش عشقش را بیشتر برافروزد. او همچنین به شادی‌اش از در دست داشتن دست معشوق اشاره می‌کند و آن را نشانه‌ای از خوشبختی‌اش می‌داند. در پایان، شاعر به قدرت عشقش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق او به معشوق، مستقل از سرنوشت و تقدیر است.