شمارهٔ ۲۵۳ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او تیر محبت و جذبه معشوق را به مانند پیکانی می‌داند که به دلش اصابت کرده و زخم آن را احساس می‌کند. شاعر، معشوق را به یوسف تشبیه می‌کند که به چاه افتاده و به قد و جمال او می‌نگرد. او اشاره می‌کند که چقدر معشوق بر دل و جانش تسلط دارد و در غم فراق او لباس خاکی شده است. شاعر به شدت برای معشوق اشتیاق دارد و بر این باور است که هیچ چیز دیگری برایش مهم نیست جز عشق او، حتی بهشت و نعمت‌های آن. او به حالت عاشقانه و سرگردانی خود در عشق اشاره می‌کند و در نهایت، بر حسرت و درد عمیق ناشی از این عشق تأکید می‌کند.