شمارهٔ ۲۵۶ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از معشوق خود می‌خواهد که باده بیاورد و او را از تشویش و درد رهایی بخشد. او می‌گوید که اگرچه جام معشوق ممکن است سم باشد، اما برای او تحریر و خوشی به همراه دارد. عشق او آنقدر عمیق است که درد و رنج را فراموش کرده و دیگر از ناملایمات زندگی دلبر است. شاعر به قضا و قدر عشق اعتقاد دارد و می‌بیند که در عشق، شاه و درویش یکسان هستند. او همچنین از معشوق می‌خواهد که با او بی‌رحمی نکند و از ظلم دوری کند، زیرا زمانه‌اش پر از خطرات و سختی‌هاست.