شمارهٔ ۲۶ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر سوزاننده او بر روح و دل خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که چهره یار همچون آتش سوزنده‌ای است که در آب انعکاس می‌یابد و ماهیان را می‌سوزاند. شاعر به یاد و عشق یار فکر می‌کند و احساس می‌کند که دلش همانند مویی در آتش می‌سوزد. در ادامه، او به اشک‌هایش اشاره کرده و بیان می‌کند که چقدر با احساساتش درگیر است. اگر حتی قطره‌ای از می در آب بریزد، جانش را فدای این عشق خواهد کرد. شاعر همچنین از سوارکار (ساربان) می‌خواهد که یار او را بی‌توجهی نکند، زیرا اشک‌هایش ممکن است او را از پا بیاندازد. در نهایت، او می‌گوید که اگر اشک‌هایش بریزد، تمام عالم و آدم نابود می‌شوند، و تنها او است که در غم خود می‌سوزد.