شمارهٔ ۲۹۰ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل از زبان شاهباز (پرنده‌ای آزاد) است که از قفس و اسارت خود می‌گوید. او که خود را قاضی و حامی دیگران می‌دانسته، اکنون به گم‌گشتگی و بی‌کمکی دچار شده است. او در حال پنهان کردن درد و اندوه خود است و به مستی ناشی از نگاه معشوقش اشاره می‌کند. بیان می‌کند که مستی او فراتر از مگس‌های در کمند است، و او به حالتی زار و خوار گرفتار است که مانند پرنده‌ای در قفس، احساس کمبود آزادی می‌کند. او از حالت بلبل و زاغ صحبت می‌کند و در نهایت، رنج خود را از عشق و دوری از معشوقش بیان می‌کند. در کل، غزل درباره اسارت و longing برای آزادی و عشق است.