شمارهٔ ۳۲ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف درد و رنج عاشقانه می‌پردازد. شاعر از دل شکسته‌اش به خاطر رفتار و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او به زیبایی چهره و موی محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او مانند گنجی ارزشمند است، اما در عین حال مانند ماری است که پاسبان آن گنج است. شاعر با خود عهد کرده که دلش را به کسی ندهد، اما نمی‌تواند در برابر جذابیت محبوب مقاومت کند. در نهایت، عشق او باعث شده که غم و اندوه بر چهره‌اش سایه افکند و موهایش از غم سفید شود.