شمارهٔ ۳۶۳ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و سوختن پروانه صحبت می‌کند. او می‌گوید که باید از عشق پروانه آموخت و برای روشن شدن دل، باید جان را بسوزاند. شاعر بیان می‌کند که درد و اندوه او باعث ریزش اشک شده و در غم دوری محبوب، صبرش پاره شده است. در نهایت، او به خود می‌گوید که مانند پروانه باشد و از سوختن نترسد.