شمارهٔ ۴۶ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر به نورانی بودن چهره معشوق و شباهت او به حوریان اشاره می‌کند و موهایش را به مشک و چهره‌اش را به کافور تشبیه می‌کند. لب‌های او شیرین و مژه‌هایش گزنده مانند نیش زنبور است. شاعر از عشق خود به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نداشتن معشوق باعث ویرانی دلش و در عین حال آبادانی کشور زیبایی‌اش شده است. او همچنین اشاره می‌کند که کسانی که عاشق معشوق نیستند یا او را ندیده‌اند یا کورند و در نهایت به این نکته می‌رسد که هیچ‌کس به خوشبختی‌اش نمی‌رسد اگر از فیض خدمت معشوق دور باشد.