نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۸۶ بلند اقبال

بلند اقبال / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

توعجب سست عهد وسخت دلی

گاه دلبند وگاه دل گسلی

غیرت دلبران چین وتتار

رشک خوبان خلخ وچگلی

من به هجر تو مبتلا نشوم

به دل وجان من چومتصلی

توکجا وقدنگار ای سرو

او چمان آید وتو پا به گلی

ز آن لب و زلف ای بلنداقبال

تا کی آشفته ای وتنگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عاشقانه و تنش‌های مربوط به دل‌باختگی است. شاعر به سست‌عهدی و سخت دلی معشوق اشاره می‌کند که گاهی دل را به خود جلب می‌کند و گاهی آن را می‌شکند. او همچنین به غیرت معشوق و جذابیت دیگران اشاره دارد و از درد جدایی خود سخن می‌گوید. شعر پر از نارضایتی از دل‌تنگی و آرزوی وصال است و در نهایت به زیبایی معشوق و عذاب ناشی از فاصله‌ای که بین آن‌ها وجود دارد پرداخته می‌شود.