شمارهٔ ۴۸ - قطعه بلند اقبال
بلند اقبال / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای رخت چون گل از لطافت و لون
آرزوی دلم توئی به دو کون
نه چو زلف تو سنبل است از بو
نه چو رخسار تو گل است از لون
رویت از روشنی کف موسی
مویت از تیرگی دل فرعون
به وصالت رسد بلند اقبال
شودش گر خدای عالم عون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت محبوب خود اشاره می‌کند و او را به گل تشبیه می‌کند. او آرزوی خود را در کنار محبوبش می‌داند و این را از ویژگی‌های او، مانند مو و چهره، بیان می‌کند. همچنین، شاعر از نورانی بودن چهره محبوب و تیره‌گی موی او یاد می‌کند و امید دارد که با وصال محبوب، سعادت و سرنوشت خوبی برایش رقم بخورد.