غزل شمارهٔ ۱۰۴ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر از زیبایی دلبری سخن می‌گوید که دل او را تسخیر کرده و او را به شدت دلبسته کرده است. او از نوشیدن باده سخن می‌گوید و به یاد زیبایی معشوقش به شوق آمده است. شاعر به زیبایی معشوق، که درخشان و بی‌نظیر است، اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از یاد ببرد. همچنین به زاهد خودبین انتقاد می‌کند که فقط عیب‌ها را می‌بیند و از زیبایی‌ها غافل است. در نهایت شاعر به دوستی با رندان و زندگی موزون اشاره می‌کند و می‌خواهد از قید و بندهای اجتماعی رها شود. این شعر به طور کلی نگاهی عمیق به عشق و زیبایی دارد.