غزل شمارهٔ ۱۰۵ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای کرده همچو نرگس خوشخواب خواب خوش
بر گل کشیده از خط مشکین نقاب خوش
کتّابیان دور قمر خوش نبشته اند
بر گرد عارض تو ز عنبر کتاب خوش
در چشمه ی عُذوبه ی لعلت نهفته اند
اندر سواد ظلمت زلف تو آب خوش
دوش از عتاب چشم تو کردم شکایتی
چشمت به غمزه گفت مرنج از عتاب خوش
چشم خراب کار تو کارم خراب کرد
خوش وقت آن خراب که باشد خراب خوش
ابن حسام ساقی دور الست ریخت
اندر مذاق جان تو جام شراب خوش
طبعم در این مقاله شکر ریخت تا مگر
طوطی مقالتی بنویسد جواب خوش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر زیبایی و دلربایی معشوق است. شاعر به شباهت معشوق به نرگس و خواب خوش او اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های صورت و موهای او می‌گوید و به تحسین عطر و خوشبویی او می‌پردازد. شاعر از تأثیر چشم معشوق بر دلش شکایت دارد و می‌گوید که ارتباطش با او باعث خرابی و ناامیدی‌اش شده است. در نهایت، شاعر به شاعرانه بودن این گفتگو و شوقی که در دل دارد اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که کلامش پاسخ شایسته‌ای پیدا کند.