غزل شمارهٔ ۱۱۸ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
رخ زرد از آن روی شویم به اشک
که تا آبرویی بجویم به اشک
از آن مرد خواهم بر آن خاک کوی
که باشد کند شستو شویم به اشک
چو بر کشته ی خویشتن بگذری
بر آور یکی آرزویم به اشک
عبیری برآموی بر من به موی
گلابی بر افشان به رویم به اشک
بر آنم که بر ره نمانم غبار
که سقّای آن خاک کویم به اشک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق و غم‌انگیزی است. شاعر از اشک به عنوان وسیله‌ای برای جستجوی آبرو و احساسات خود استفاده می‌کند. او در انتظار دیدار معشوقی است که در خاک کوی او قرار دارد و به دنبال شست‌وشو و پاک‌کردن دل خود با اشک است. همچنین، او آرزو دارد که بر روی خاکی که متعلق به معشوقش است، بگذرد و خواستار توجه و محبت از سوی او برای خود است. در کل، شعر بیانگر longing و عشق عمیق شاعر به معشوقش است.