غزل شمارهٔ ۱۲۱ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی زیبایی‌های طبیعی نیز از جمال او شرمنده‌اند. او به صورت، زلف و لب معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زیبایی او چنان خیره‌کننده است که همه چیز در برابرش خجلت می‌کشد. شاعر از معشوق می‌خواهد که نقاب از چهره بردارد و زیبایی‌اش را نمایان کند، زیرا حتی گل‌ها و عطرها نیز از او شرم دارند. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که از زیبایی معشوق خجالت نمی‌کشد و به ساقی می‌گوید که به او شراب بدهد، چرا که او در وفاداری به زیبایی، هیچ عذری نمی‌خواهد. در پایان به نام حافظ و ابن حسام اشاره می‌کند که با دیدن این شعر، حتی از خود شعر نیز خجلت می‌کشند.