غزل شمارهٔ ۴۰ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذبه محبوب می‌پردازد که دل شاعر را به خود جلب کرده است. شاعر از جعد نرم و موی گیسوان محبوب صحبت می‌کند و به افسون چشمان او اشاره دارد که دل‌ها را تسخیر می‌کند. او به شمع و پروانه تشبیه می‌کند و می‌گوید که دلش مانند پروانه‌ای به دور شمع روشن محبوب می‌چرخد. چشم‌های محبوب مانند یک خانه تاریک است که صبر و تحمل شاعر را می‌رباید. شاعر درباره زیبایی محبوبش می‌گوید که هیچ سروی در چمن نمی‌تواند با او مقایسه شود. او به وعده محبوب اشاره می‌کند که می‌گوید فردا چهره‌اش را نشان می‌دهد و این وعده، دل شاعر را خوشحال کرده است. همچنین، اشاره به این دارد که هر شخص دیگری ممکن است محبوبی داشته باشد، اما او تنها به سیمای محبوب خود فکر می‌کند. در پایان، شاعر به عبادت زاهدان در بهشت اشاره می‌کند و می‌گوید که او نیز به در محبوبش پناه آورده و آنجا را بهشت واقعی می‌داند.