غزل شمارهٔ ۴۵ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
گل صد برگ را روی تو وارث
شمیم مشک را موی تو وارث
ز هر نرگس که او جادو فریب است
فریب چشم جادوی تو وارث
ز هر سنبل که بر نسرین کند ناز
نسیم جعد گیسوی تو وارث
هر آن هندو که بر ابرو نشیند
سواد زلف هندوی تو وارث
ز سروی کان به باغ راستان است
قد چون سرو دلجوی تو وارث
کمان مشک را بر تخته سیم
جبین و خط ابروی تو وارث
ز خوش گویان همه ابن حسام است
زبان و طبع خوشگوی تو وارث
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به صفات و زیبایی‌های کسی اشاره دارد که همهٔ عناصر طبیعی و زیبایی‌ها را به او نسبت می‌دهد. شاعر به توصیف ویژگی‌های ظاهری و جذابیت‌های معشوق می‌پردازد و هر یک از این صفات را با زیبایی‌های مختلفی از طبیعت مقایسه می‌کند. به طور کلی، این شعر تملق و ستایش از محبوب و تأثیرگذاری او بر زیبایی‌ها و جلوه‌های جهان را نشان می‌دهد.