غزل شمارهٔ ۷۲ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
چون عارض تو سنبل مشکین برآورد
خطّت بنفشه بر گل نسرین برآورد
چشم سیه دل تو که در عین کافریست
در یک نظر به غمزه صد ازدین برآورد
آیینه ی رخ تو به یک جلوه هر نفس
آه از نهاد این دل مسکین برآورد
زلف بنفشه بوی تو بر طرف لاله زار
خوشتر ز روضه ای که ریاحین بر آورد
از شبنم دمادم این چشم چشمه خیز
خاک ره تو لاله ی خونین برآورد
یاران به همتی نظری کاین غریق آب
از بحر آب دیده نمد زین برآورد
ابن حسام طبع تو از نو بهار شعر
در باغ فکر صد گل رنگین برآورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و او را با نمادهای طبیعی مختلف مقایسه می‌کند. چهره و ویژگی‌های ظاهری معشوق از جمله موها و چشم‌هایش، احساسات و دل‌تنگی شاعر را برمی‌انگیزد. او با توصیفاتی زیبا، عشق و علاقه عمیق خود را ابراز کرده و احساس می‌کند که حضور معشوق همچون بهاری پرگل، زندگی‌اش را پر کرده است. شاعر در نهایت، طبع خود را با بهار شعر مقایسه می‌کند و تأکید می‌کند که از زیبایی معشوق الهام می‌گیرد تا آثار هنری خلق کند.