غزل شمارهٔ ۸۱ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل شاعر با تیزهوشی و زیبایی به تصویرگری می‌پردازد. او از خطی که بر ماه می‌کشد صحبت می‌کند و همچنین شب و آفتاب را به تصویر می‌آورد. شاعر درد و شوق خود را نسبت به معشوق با احساساتی چون خونگریه و رنگ رخسار بیان می‌کند. او دل‌باخته‌ی زیبایی طره‌ی معشوق است و دلش به این پناه می‌افتد. همچنین، اشاره می‌کند که عنایت و لطف معشوق به او نوید بخش است و گناهانش مورد عفو قرار می‌گیرد. در نهایت، شاعر به خودآگاهی از آلودگی‌هایش اشاره می‌کند، اما همچنان تحت سایه‌ی محبت و عاطفت معشوق قرار دارد.