غزل شمارهٔ ۹۰ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر برای محبوبش است. شاعر احساس می‌کند که عشقش هنوز در دل و سینه‌اش زنده است و درد و غم از چشمانش جاری است. او همچنان نگران زیبایی محبوبش است و دلش به او مشغول است. غمزه و زیبایی محبوبش را یادآور می‌شود و از عشق و شوق به او سخن می‌گوید. شاعر به یاد می‌آورد که در آغاز خلقت، تصویر محبوبش به گلستان برده شده و بلبل از شوق او می‌خواند. او همچنین اشاره می‌کند که هرچه در دل دارد، به ظاهر می‌آید، اما حقیقتی از عشقش درونی و قطعی است. در پایان، از کسی که دلی به زلف محبوبش بسته به او می‌گوید که دلش را نشکن؛ زیرا همچنان در بند اوست.