غزل شمارهٔ ۹۷ ابن حسام خوسفی
ابن حسام خوسفی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس
زیبا رخی چو لاله ازین نوبهار بس
مویی سیاه چون شب و رویی بسان روز
ما را ز دور گردش لبل و نهار بس
جام جهان نمای که دوران به جم سپرد
جان را ز جام او قدحی خوشگوار بس
یار ار به دست لطف شود دستگیر ما
ما را ز دست یار همین دستیار بس
انجا که عاشقان به تمنای خود رسند
ابن حسام را نظر لطف یار بس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این غزل به زیبایی‌ها و لذت‌های عاشقانه اشاره می‌کند. او از زیبایی معشوقی که مانند لاله در بهار است، صحبت می‌کند و با توصیف مو و چهره‌اش به تمایز شب و روز می‌پردازد. شاعر به جاذبه‌ی زندگی و جام وجود می‌پردازد و از لذت‌های الهی که در آن نهفته است، می‌گوید. در نهایت، او تاکید می‌کند که تنها با لطف و محبت یار می‌توان به آرزوها و خواسته‌های عاشقانه دست یافت و نظر یار برای خود را کافی و دلنشین می‌داند.