الهامی کرمانشاهی
زاده ۱۲۶۴ – درگذشته ۱۳۲۵ هجری قمری، تویسرکان
زندگی‌نامهٔ الهامی کرمانشاهی
میرزا احمد الهامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۶۴ هجری قمری در تویسرکان- درگذشتهٔ ۱۳۲۵ در کرمانشاه) شاعر آیینی ملقب به «فردوسى حسینى» و متخلص به «الهامی»، اصالتاً بهبهانى، زادگاه وى تویسرکان و محل سکونت وى در کرمانشاه بوده است. وی پدر شاعر معروف ابوالقاسم لاهوتی است و مهمترین اثر وی منظومهٔ چهار خیابان باغ فردوس یا شاهدنامه است که در قالب مثنوی و بر وزن و طرز شاهنامهٔ فردوسی در شرح وقایع کربلا سروده شده است. سرایش این منظومه طی ۷ سال از سال ۱۲۹۵ هجری قمری تا ۱۳۰۲ هجری قمری طول کشیده است. گزیدهٔ اشعار الهامی کرمانشاهی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار الهامی کرمانشاهی
شعرهای الهامی کرمانشاهی
- بخش ۵۳ - روایت علیا مخدره جناب زینب علیه السلام — یکی داستان دیده ام جانگزا
- بخش ۴۸ - آمدن ذوالجناح به خیمه گاه — سمندی بدیدند بی شهسوار
- بخش ۴۹ - زبان حال علیا جاه سکینه خاتون با اسب بی صاحب پدر — پدر کشته دخت رسول انام
- بخش ۵۰ - زبان حال حضرت زینب (س) با مرکب غرقه به خون برادر — سر بانوان بهشت برین
- بخش ۵۵ - آتش زدن سپاه کفر، خیام سپهر احتشام پادشاه ایمان را — عمر چون ز خرگاه شه گشت دور
- بخش ۵۴ - روایت حمید بن مسلم کوفی — بینم که آن مردم پر ز کین
- بخش ۵۲ - روایت فاطمه ی نو عروس در غارت خیمه گاه گوید — زخرگه برون آمدم با شتاب
- بخش ۵۱ - به یغما بردن آن سپاه، لباس امام شهید و غارت ایشان خیمه هارا — بگویم کنون کان بد اختر سپاه
- بخش ۵۶ - رفتن بجدل ابن سلیم به قتلگاه و بیداد آن گمراه روسیاه — نبد هیچ کس نزد آن کشتگان
- بخش ۵۸ - خبرشدن مرغ نینوا از قتل شاه کربلا — از آن پس که شد کشته آن شاه فرد
- بخش ۵۹ - بردن مرغ خون آلودی خبر شهادت امام(ع) — یکی بد یهودی به یثرب دیار
- بخش ۵۷ - اسب تاختن ده سوار بر اجساد پاک شهیدان — پس از غارت خیمه ی شهریار
- بخش ۶۳ - وقایع روز یازدهم و بردن اهل بیت عصمت را به قتلگاه و چگونگی آن مصیبت جانکاه — سپهدار کفر اندر آمد به دشت
- بخش ۶۱ - جا دادن حریم دلسوخته ی امام علیه السلام — چو از غارت خیمه های حرم
- بخش ۶۰ - بردن مرغ خون آلود خبر قتل امام علیه السلام — چو بشنید آوای او دخت شاه
- بخش ۶۲ - داستان جانگداز از ساربان و بیدادی که در قتلگاه کرد — که از رفتنش عرش شد پر خروش
- بخش ۶۷ - مویه گری مادرقاسم و عروسش در بالین آن شهید مظلوم — یکی گفتی ای سرو بستان من
- بخش ۶۹ - تسلی دادن علیا مکرمه زینب خاتون — درآن دم نگه کرد بانوی دین
- بخش ۶۸ - زبان حال علیا مکرمه، سکینه خاتون درماتم علی اصغر — بدان بال و پر بسته مرغ حرم
- بخش ۷۰ - بریدن سرهای شهیدان — چو آن زاری از آل احمد (ص) بدید
- بخش ۶۶ - زاری کردن مادر غمدیده علی اکبر(ع)برروی نعش پسر جوان گوید — بیامد به بالین پور جوان
- بخش ۶۵ - زبان حال علیا مکرمه جناب سکینه خاتون(س)بر روی نعش پدر بزرگوارش — در این بود بانو که آمد ز راه
- بخش ۶۴ - نوحه گری حضرت زینب (س) در قتلگاه — که هان ای شهنشاه آخر زمان
- بخش ۷۱ - به خانه بردن خولی — گرفتند با آن اسیران سپاه