امامی هروی
درگذشته ۶۸۶ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ امامی هروی
ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، شمس الدین محمد صاحب دیوان و معین الدین پروانه معاصر بوده و چنان‌که از دیوانش استنباط می‌شود علاوه بر شعر، در علوم بلاغی، ادبیات عرب و نیز علوم عقلی از سرآمدن روزگار خود بوده‌است. دیوان امامی نزدیک به دو هزار بیت (یا اندکی بیشتر) است که در قالب قصیده، غزل، ترجیعات، مقطعات و رباعیات است. از این شاعر، رساله ای به زبان عربی در شرح یکی از قصاید شاعر معروف عرب، ابوالحارث غیلان بن عقبه، مشهور به ذوالرمه (متوفی ۱۱۷ هجری) در دست است که این رساله را به نام یکی از اتابکان نوشته و در آن لطایف و نکات ادبی، نحوی و لغوی قصیده یاد شده را شرح کرده‌است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار امامی هروی
شعرهای امامی هروی
- شمارهٔ ۱۵ — ای از پی دیدار تو ام در سر چشم
- شمارهٔ ۱۴ — ای زلف و رخت چو ظلمت و نور بهم
- شمارهٔ ۱۶ — ای برده خیال تو مرا خواب ز چشم
- شمارهٔ ۱۸ — در دور سپهر مهر ساقی مائیم
- شمارهٔ ۱۹ — بی روی تو گرزآنکه نمی داشت دلم
- شمارهٔ ۱۷ — آن ماه که پرورده ی مهر اویم
- شمارهٔ ۲۰ — ای نه فلک از کلک تو در تحت رقوم
- شمارهٔ ۲۱ — ای دوست من از هیچ مشوش گردم
- شمارهٔ ۲۲ — من داغ بلاها که ز دلبر دارم
- شمارهٔ ۲۳ — ای رفته و برگزیده بر ما دگران
- شمارهٔ ۲۴ — ای از گل دولت تو شاهی بوئی
- شمارهٔ ۲۶ — ای فیض صحاب کرمت آواری
- شمارهٔ ۲۵ — ایدل ز پی سایه خود چند روی
- شمارهٔ ۲۷ — گر داشتمی بقدر همت دستی
- شمارهٔ ۲ — رخ تو روضه بهشت برین
- شمارهٔ ۱ — هر کاو ندید روضهٔ فردوس بر زمین