شمارهٔ ۱۴۶ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به جستجوی یاری دل‌سوز و غم‌خوار می‌پردازد و ابراز می‌کند که غم‌های زیادی در دل دارد، اما یار و همراهی که بتواند غمش را کاهش دهد، پیدا نمی‌شود. او از روشنی چشمان محبوبش یاد می‌کند و از کمبود آن نور در زندگی‌اش شکایت دارد. دلی پر درد دارد که از داغ‌ها رنج می‌برد و مرهمی برای تسکین دردش نیافته است. او به زخم‌های عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌پرسد که آن خار، که منشأ زخم‌هایش است، کجاست. شاعر به تلخی‌های عشق و ارتباطات اشاره کرده و می‌گوید که در دایره دوستانش، غریبه‌ای وجود ندارد، اما همچنان از نبود روابط واقعی و عمیق رنج می‌برد. در نهایت، او حس می‌کند که در دام غم عشق گرفتار شده است و کسی نیست که از حال او بپرسد.