شمارهٔ ۲۸۰ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و حسرت خود صحبت می‌کند. او می‌گوید اگر روزی محبوبش بر او سایه افکند، رقیبش مثل ابری می‌آید و روزش را تیره می‌کند. او به زیبایی نازنینی گرفتار است که هرگز برایش کافی نیست و با اینکه او را زارتر می‌بیند، بیشتر نازش می‌کند. شاعر اشاره می‌کند که اگر محبوبش به مجلس زیبایانی بیاید، هر طرف از او زیباست و باعث حسرت او می‌شود. او در نهایت بیان می‌کند که اگر کسی بخواهد حتی خاک پای محبوبش را بردارد، اشک چشمش از شوق او جاری می‌شود و حسرتش را بیشتر می‌کند.