شمارهٔ ۳۲۸ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و لطافت یک نخل تازه می‌پردازد که هنوز در میان خاری قرار نگرفته و از دیگر گل‌ها رنگ نگرفته است. نخل با آب خود شاداب و بهشتی به نظر می‌رسد و از جویبار هیچ تماسی نداشته است. او همچون آینه‌ای از غم و آه دیگران در امان است و هیچ گردی بر دلش نشسته نیست. با این حال، شهرش تحت تاثیر زیبایی و جذابیتش خراب شده و شرابش هیچ عذابی را به دنبال ندارد. تیغ زبانش دل بسیاری را مجروح کرده است، اما هیچ مرهمی برای دردهایشان نیست. شاعر در انتها از افرادی می‌خواهد که در زندگی‌شان همچون آهو از شکار دور بمانند و از خودخواهی و کبر بپرهیزند. او آرزو دارد که هیچ‌کس به امید دیگران انتظار نکشد و شمعی که روشن است، نگران تاریکی دیگران نباشد.