شمارهٔ ۳۵۲ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر با توصیف چشمان معشوق که مانند تیری به قلب او می‌زنند، از خونریزی احساساتش سخن می‌گوید. لب‌های معشوق شیرین و دل‌انگیز است، اما غمزه و نگاهش باعث عذاب و فتنه است. شاعر در این باغ قدیمی با وجود زیبایی‌های نو، همچنان به یاد خاطرات قدیمی است. او از شمعی یاد می‌کند که از درد دلش آگاه است و اشک‌هایش به مانند آتش روان است. دل شاعر به شدت برای زیبایی معشوق تشنه است و با تمام این احساسات، در نهایت جان و دلش در حسرت او معلق است.