شمارهٔ ۳۹۵ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس آشفتگی و پشیمانی خود سخن می‌گوید. او آرزو می‌کند که کاش نمی‌زیست تا از خجلتی که به خاطر مستی و رفتارهای ناشایستش در روز به وجود آمده، رهایی یابد. او از زبانی که در حالت مستی چیزی می‌گوید، نادم است و به خود می‌گوید که چرا به یاد یارانش به خاطر رفتارهایش در مستی، آزار رسانده است. همچنین حسرت می‌خورد که ای کاش به جای نوشیدن الکل، خون می‌نوشید تا از این عذاب برخوداری یابد. شاعر از اینکه نتوانسته به موقع از درد و ناراحتی خود بگوید، ابراز تأسف می‌کند.