شمارهٔ ۳۹۸ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این سخن، شاعر به تشویق به ترک انزوا و بی‌فایده‌گی می‌پردازد و از شعائر مذهبی و سجده‌ها به عنوان عواطفی که به سمت زیبایی و عشق هدایت می‌کنند، یاد می‌کند. او توضیح می‌دهد که رند و زاهد، در عمق وجود، نزدیک به هم هستند و تفاوت‌های ظاهری مهم نیستند. گفتار زاهد خوشایند است، اما حقیقت زیبای عشق در دل ماست. در نهایت، شاعر به دنبال عارفی است که عشق را به‌طور کامل درک کند و از ما می‌خواهد که به جای نشستن در یکجا و نگرانی، به شور و شوق عشق بپردازیم و درد دل خود را بگوییم.