شمارهٔ ۴۳۶ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و اشتیاق خود نسبت به معشوقش می‌پردازد. او از دلش که در شب‌های تار تحت تاثیر عشق قرار گرفته و به خاطر یاد معشوقش سر مست از شراب در کوی او می‌چرخد، می‌گوید. دلش به قدری عاشق شده که حتی با هزار گشت و گذار هم شادمان نمی‌شود. او حسرت می‌خورد که نمی‌تواند دست معشوقش را بگیرد و از وعده‌هایش ناامید است. در نهایت، شاعر از معشوقش می‌خواهد که حاجتش را برآورده کند تا بتواند از این درد و جنون رهایی یابد، چرا که بدون زیبایی و عشق او، حالت بهاری را نمی‌تواند تجربه کند.