شمارهٔ ۴۷۱ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که با آوردن مرهمی برای دردها و آلامش، به او کمک کند. او اشاره می‌کند که کشتی زندگی‌اش در حال حرکت است و به دنبال نشانه‌ای برای راهیابی‌اش می‌گردد. شاعر به گوهری که از دیدش پنهان است اشاره می‌کند و می‌گوید شاید آن گوهر در کنار ساقی باشد. او از کسی که سنگ به جان دلش می‌زند می‌خواهد که با یک پیاله، حال او را بهتر کند. شاعر به مستی‌اش از جام لاله و بوی گل اشاره می‌کند و می‌گوید در این بزم، همه در انتظار یک همایند و حقایق جدیدی هستند. در نهایت، او از بی‌قراری و عدم آرامش در عیش و نوشش سخن می‌گوید و می‌خواهد که از زندگی روزمره خود فاصله بگیرد و به آرامش برسد.