شمارهٔ ۴۸۱ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات و وضعیت خود در فصل خزان می‌پردازد. او از زردی چهره‌اش و غم درونش سخن می‌گوید و به حال و هوای گرفته و بی‌رنگ طبیعت اشاره می‌کند. دردهای کهنه در دل او مانند غباری است که به سختی می‌تواند از این دنیا جدا شود. شاعر نمی‌تواند کسی را پیدا کند که دلش را در این زمانه روشن کند و حس می‌کند که آرزوهایش همچنان در آسمان معلق مانده‌اند. در نهایت، او بیان می‌کند که در جستجوی عشق و خوشبختی باز هم همان احساسات قبلی را با خود carries.