شمارهٔ ۴۸۷ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و ناز است. شاعر به معشوق می‌گوید که از دل عاشق بی‌خبر نباشد و از احساسات و نگاه‌های عمیق عاشقان غافل نماند. او همچنین خواهان این است که معشوق در قضاوت خود احتیاط کند و بی‌توجهی نکرده و برای عاشقانی که از عشق رنج می‌برند، راحتی و آرامش بیاورد. شاعر از معشوق می‌خواهد که در کنار دوستان و آشناها لبخند بر لب داشته باشد و از غم و درد فراموشی به دور باشد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد تا با آگاهی و احساس در کنار او بنشیند و به عشق و زیبایی زندگی توجه کند.