شمارهٔ ۴۸۸ بابافغانی
بابافغانی شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
عرق چکیده ز رویش ز آفتاب فرو
چنانکه از ورق گل چکد گلاب فرو
خطت چو سنبل مشگین بود سحرخیزی
گرفته هر طرفش نور آفتاب فرو
برآمدی چو مه چارده بگوشه ی بام
ز انفعال رخت رفت آفتاب فرو
گه نیاز اسیران نیاورد از ناز
بغمزه گوشه ی ابروی پر عتاب فرو
دمی که لذت تیغش بحلق می نرسد
نمیرود بگلویم ز غصه آب فرو
چه سود زینهمه عرض نیاز و مسکینی
چو از کرشمه نیاید بهیچ باب فرو
کمال مرتبه ی شوق داشت پروانه
که تا نسوخت نیامد ز اضطراب فرو
فغانی از غم دوران دگر نیارد یاد
که سر ز شوق لب برده در شراب فرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و شوقی آسمانی و نازنین است. شاعر از زیبایی و نورانی بودن محبوب خود سخن می‌گوید و او را چون گلی خوشبو توصیف می‌کند که عرق عشق از او می‌چکد. محبوب به اندازه‌ای دل‌رباست که دیگران را اسیر خود کرده و بر دل‌ها اثر می‌گذارد. شاعر همچنین به بی‌فایده بودن احساسات و نیازهایش اشاره می‌کند، زیرا هیچ چیز نمی‌تواند او را به محبوبش برساند. در نهایت، اشاره به شوق و دلتنگی و همچنین اشاره به پروانه‌ای که به خاطر عشقش می‌سوزد، وجود دارد. شعر بیانگر عمق احساسات و تلمیحاتی درباره غم و شور عشق است.