شمارهٔ ۵۰۸ بابافغانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیربنای زیبایی و انرژی یک محبوب تازه برگشته از سفر می‌پردازد. شاعر از چهره‌ی تابناک و رنگ دست نخورده‌اش که مانند برگ لاله درخشان است، صحبت می‌کند. عرق بر پیشانی‌اش مانند نکهتی از گل، و قامتش گویی از دستان خضر الهام گرفته، در حالی که تازه از سفر به دیاری سرسبز و خرم برگشته است. شاعر به خوشحالی خود از بازگشت یار اشاره می‌کند و زیبایی‌های او را به طبیعت تشبیه می‌کند. در نهایت، او با شوق و احساس عمیق، دلی معطر به یاد او دارد و از اشک‌هایش که به مانند گرمی گل‌هاست، یاد می‌کند.